සංකල්පනා: සම්බුදු පිරිනිවණ.....!

සෙවන දී දෙරණ තලයට
අහස පුරා විහිදුනු අතු පතරින්
මල් මුව විදා හළ සුවද රොන් දස අත
ඒ මහා සල් රුක
මිලිනව හෙලා බිම පරනලා පත්
දුක් දෙවන දසුනක් බලනාසේ
සොවින් පහතට නැමී, කුසිනාරා වේ.....

හමා යන පවන් රළ
වැද සැලෙන ළපලු පත්
හෙලමින් කදුළු පිනිකැට
චාමර සලයි තුරු කැල....

හැමුවේය මද පවන්
විඩා සිඳුවන්නට මෙන්
සැතපි උන් බුදු හිමි සඳුට
වාලුකා තලය මත
මල් පියලි විසුරුවා
පාවාඩයක් වන ලෙසට...

නිසල බව සසල කොට
බුදු හිමියන් දකින්නට
ඇදුනු මහ සඟුන් ගෙන්
කහ පවුරක් ඉදි වුනා...

අහස් තල අරා සඳ
මුනි සඳුන් දෙස බැලුවා
වලා සළුවෙන් කඳුලු පිසදා..
ලොවම කම්පා වුනා
හිමි දෙනෙත් පිය වුනා....

මල්ල රජ වරුන්ගේ
සෝ සුසුම් පාවුනා අහසේ
දෙව්ලෝ බඹ ලෝ කරා
පණිවුඩය ගෙන යමින්..

පන් සාළිස් වසක්
තුන් ලොවම එලිය කළ

වෙසක් සඳ සැඟවුනා

නොතිර බව පසක් කරමින්...