නුඹේ ජන්මය සිදුවේ පලමුව....
බට පතුරු සැකිල්ලයි නැගෙනුයේ පලමු කොට
දෙවනුව නුඹේ නිමැවුවා අතින්
පාට හැඩ කොල රැළින් නුඹව හැඩ වේ තවත්..
මල් කැටයමින් සරසා මුහුනත්
නූල් කඩෙන් එසවූ නුඹ ඉහලට
රග දෙන්නෙ කෙලිලොල්ව නුඹේ හැඩ වැඩ හුවා...
දැල්වු ආලෝකයෙන් තව තවත් ඔදවත්ව
මනමත්ව පිරිපුන්ව සිත් සතන් පොබයමින්
ගෙවනුයේ නුඹ දිවියෙ ස්වර්ණමය කාලයයි.....
තවත් දින ගත වෙත්ම වෙසග දුරු වී යත්ම
නුඹට හෙලු නෙත් කැලුම් ගිලිහෙනුයෙ බිදෙන් බිද.....
නමුදු තවමත් එලිය නුඹට තව පන පොවයි...
අව්ව වැසි සුළං තව නොයෙක් විද ආපදා
මකයි නුඹෙ හැඩ රුවත් කෙලි දෙලත් එක සේම..
තිබූ ඒ උස් තැනින් නුඹව ගෙන යළි බිමට
හෙලයි කුනු කූඩයට නොමැත අවසන් සැරද..
ඉපදුමත්, වැජඹුමත්, දුක සැපත්, මියැදුමත්
එක ලෙසට පහදවයි වෙසග තුල සැරි සැරූ
පහන් කූඩුවේ නුඹ නිසි ලෙසට අප සැමට...
No comments:
Post a Comment